Hodowla dżdżownic kalifornijskich – kluczowe kwestie

Przyszedł czas na zakończenie naszej serii wpisów, dotyczących hodowli dżdżownic. Po czerwcowym artykule, w którym przedstawiliśmy zalety tych zwierząt oraz ich pozytywny wpływ na zwiększenie jakości i ilości uprawianych roślin, a także lipcowym tekście prezentującym podstawy hodowli pierścienic, przyszedł czas na omówienie pozostałych istotnych kwestii. Zwłaszcza z zakresu żywienia dżdżownic oraz metod oddzielania ich od biohumusu. Niniejsza lektura powinna w znacznym stopniu wyjaśnić zawiłe kwestie i ostatecznie przekonać niezdecydowanych, iż opisywane stworzenia mogą być niezwykle pożyteczne.

Hodowcy prezentują różne podejście do kwestii stosowania obornika jako pokarmu dżdżownic. Jedni odradzają jego stosowanie, twierdząc, że jest szkodliwy, a inni dopuszczają jego użycie, ale przy pewnych zastrzeżeniach. Zaleca się głównie stosowanie obornika bydlęcego, który przeleżał już minimum 8 miesięcy i zakończył się w nim proces fermentacji. Najlepszy jest obornik koński (po około półrocznej fermentacji), ponieważ zawiera on stosunkowo małą ilość protein oraz dużą dawkę celulozy. Odradza się stosowanie obornika świńskiego, gdyż wytwarza on dużo gazów niebezpiecznych dla dżdżownic. Jeśli jednak ktoś upiera się, by stosować świński obornik jako pokarm dla omawianych przedstawiciel pierścienic, to powinien wzbogacić go o celulozę (około 35%) w postaci posiekanej słomy. Karma ta powinna także odczekać minimum 10 miesięcy przed jej podaniem. Największe restrykcje dotyczą obornika drobiowego, który powinien leżakować co najmniej 16 miesięcy, po czym należy go wymieszać z innym obornikiem i słomą. Sami widzicie, iż jest to skomplikowana kwestia.

Aby sprawdzić, czy pojemnik/łoże, które przygotowaliśmy dla dżdżownic nadaje się do zasiedlenia przez dżdżownice, warto przeprowadzić odpowiedni test przydatności podłoża i karmy. W tym celu należy wpuścić do próbki badanego materiału kilkadziesiąt dżdżownic. Jeśli po upływie doby doliczymy się wszystkich osobników, biorących udział w badaniu, to można spokojnie rozpoczynać hodowlę w danym materiale. Po około miesiącu od jej zainicjowania, powinny się pojawić młode dżdżownice (o ile oczywiście będziemy dbać o odpowiedni poziom wilgotności i optymalną temperaturę).

Jednym z aspektów hodowli dżdżownicy kalifornijskiej, zaprzątającym głowę wielu hodowców jest metoda oddzielenia dżdżownic od humusu. Zabieg ten najczęściej przeprowadza się na przełomie września i grudnia (dotyczy to zwłaszcza dużych kompostowników), ale to hodowca musi zdecydować, czy kompost jest już odpowiednio przerobiony na biohumus. A jak dokonać oddzielenia? Jednym z proponowanych sposobów jest nałożenie na łoże kilkucentymetrowej warstwy karmy, którą zdejmuje się po upływie tygodnia i przenosi do innego łoża. W warstwie tej znajduje  się mniej więcej połowa populacji danej hodowli. Prezentowany zabieg należy powtórzyć jeszcze dwukrotnie, co powinno skutkować przeniesieniem około 95% dżdżownic.

Innym rozwiązaniem jest podzielenie kompostownika na dwie części, które można przedzielić odpowiednia przegrodą. Jedna część napełniana jest pokarmem, do którego po kilkunastu dniach wpuszcza się dżdżownice, a druga pozostaje pusta. Gdy pierwsza część wypełni się biohumusem, hodowca musi zacząć dostarczać pokarm do drugiej grodzi i usunąć przegrodę. W ciągu tygodnia dżdżownice powinny przenieść się do nowej części kompostownika, co umożliwi wybranie humusu ze starej części. Proces ten powtarzamy za każdym razem, gdy jedna z części ulegnie zapełnieniu.

Stosowane są także inne metody, wśród których wymienić można np. stosowanie mniej lub bardziej skomplikowanych urządzeń do przesiewania biohumusu. Ich działanie doskonale obrazują filmy zamieszczone poniżej. Stosowanie takich urządzeń wydaje się być proste i bezpieczne dla dżdżownic, ale to od hodowcy zależy, czy chce inwestować czas i pieniądze w ten sprzęt i czy uzna go za wystarczająco wydajny. W przypadku mniejszych hodowli niektórzy stosują szczelne zamykanie pojemników z pierścienicami, co powoduje ich wynurzenie się w poszukiwaniu tlenu. Można je wówczas łatwo zebrać, ale należy przy tym pamiętać, iż metoda ta zagraża życiu zwierząt i może się okazać mało efektywna. Na jednym z filmów zaprezentowano także sposób polegający na oddzieleniu dżdżownic od kompostu za pomocą podziurawionej plandeki lub worka foliowego.

http://www.youtube.com/embed/BhyTzhPtJcg

http://www.youtube.com/embed/KRI69IO5y3c

http://www.youtube.com/embed/le-Nmg0q9jE

Jak widać, hodowla dżdżownic nie należy do zagadnień skomplikowanych,  o ile wcześniej zdobędzie się na ten temat odpowiednią wiedzę. Dżdżownice kalifornijskie potrafią być niezwykle przydatne w ogrodzie, czego dowodziliśmy w  naszych poradnikach. Oprócz roli naturalnego utylizatora resztek organicznych, spełniają one zadanie producenta świetnej jakości nawozu w postaci biohumusu. Mogą także stanowić pokarm dla ryb, czy drobiu. Warto zatem poważnie zastanowić się nad stworzeniem dla nich odpowiedniego siedliska w swym gospodarstwie. Korzyści mogą być o wiele większe niż koszty związane z omawianą inwestycją.

Podziel się:
  • Print
  • Digg
  • StumbleUpon
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Yahoo! Buzz
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • Google Buzz
  • LinkedIn
  • MySpace
  • Wykop
Podziel się na:
  • Facebook
  • Blip
  • Blogger.com
  • Flaker
  • Wykop
Ten wpis został opublikowany w kategorii Hodowla i oznaczony tagami , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>